Rzepik pospolity - Agimonia eupatoria


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Agimonia eupatoria

Rzepik pospolity



Roślina wieloletnia o łodydze prostej, czasem rozgałęzionej, szorstkiej i owłosionej dwoma rodzajami włosków: sztywnych i długich oraz krótkich z gruczołkami. Osiąga wysokość od 30 do 120cm. Rośnie na suchych łąkach, przydrożach, w zaroślach, na skrajach lasów, ciepłolubnych murawach.


Liście ma złożone, nieparzystopierzaste. Szczytowy listek ma ogonek a pozostałe są siedzące. Blaszka liściowa ma kształt podłużny lub eliptyczny, brzegi są piłkowane. Z wierzchu listki są przylegająco owłosione, a ze spodu natomiast jedwabiście i szaro owłosione.


Kwiaty są drobne, o żółtych i jajowatych płatkach. Są one zebrane w kłosokształtne grono. Kielich jest bruzdkowany, gęsto owłosiony i po przekwitnięciu zwisający. Dno kwiatowe pokryte jest gęstymi, odstającymi, miękkimi, haczykowatymi włoskami.


Owocem jest niełupka z haczykowatymi włoskami, które umożliwiają przyczepianie się do zwierząt lub ludzi, co sprzyja rozsiewaniu się nasion.


Kwitnie od czerwca do sierpnia.


Zwyczajowe nazewnictwo polskie:

parzydło

świeckie ziele

śmietannik

wątrobowe ziele

pomydło pospolite

kościelna wieża


Uwagi:

1. Rzepik jest znaną od starożytności rośliną leczniczą. W średniowieczu uznawany był za panaceum na wszystkie dolegliwości.

2. Ziele zawiera garbniki, pochodne kwasu elagowego i katechiny, flawonidy, gorycze, pochodne kwertycyny, triterpeny, witaminy C,K,PP, cholinę, fitosterole i związki mineralne. Posiada właściwości ściągające i przeciwbiegunkowe, ogranicza rozwój flory bakteryjnej, łagodzi stany zapalne przewodu pokarmowego. Działa pobudzająco na trawienie, wydzielanie żółci, reguluje metabolizm wątroby. Ma też działanie przeciwzapalne, moczopędne, odkażające i tonizujące. Stosuje się go również zewnętrznie do okładów na rany i wrzody, siniaki, zwichnięcia, pleśniawki, wypryski.

3. Surowcem zielarskim jest całe ziele.

4. Nazwa łacińska nawiązuje do antycznego, perskiego króla Mitrydatesa Eupatora, który leczył nim swoją wątrobę.


Literatura:

1. Nawara Z.: Rośliny łąkowe. 2006, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza.

2. Senderski M.E.: Zioła. Praktyczny poradnik o ziołach i ziołolecznictwie. Wyd.3. 2009, Warszawa, Wydawnictwo K.E.Liber

3. Zioła i rośliny lecznicze, łatwe i pewne rozpoznawanie. 2007, Ożarów Mazowiecki, Firma Księgarska Jacek i Krzysztof Olesiejuk


.


.


.


.


.


.


.


.






























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.