Podagrycznik pospolity - Aegopodium podagraria


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Aegopodium podagraria

Podagrycznik pospolity



Roślina wieloletnia, ma łodygę nagą, pustą, rozgałęzioną i bruzdowaną. Osiąga wysokość od 50 do 90cm. Rośnie masowo w miejscach wilgotnych, cienistych, w lasach liściastych, szczególnie w łęgach, zaroślach, na łąkach, w ogrodach. Ma czołgające się kłącze i podziemne rozłogi.


Liście dolne są potrójnie dzielne, osadzone są w pochwach. Listki mają duże, w nasadzie sercowate i podłużne, zaostrzone i nierówno piłkowane. Górne liście są pojedynczo trójdzielne, o podłużnych odcinkach. Charakterystyczną cechą jest budowa ogonków liściowych, które w przekroju poprzecznym mają proste lub słabo wysklepione brzegi na zewnątrz, rdzeń w środku i zawsze są gładkie.


Kwiaty tworzą spłaszczone baldachy, bez pokryw i pokrywek. Pojedyncze kwiaty mają 5 ostrych, białych płatków( rzadziej różowych), zagiętych do środka, w zgięciu -sercowate.


Owocem jest rozłupnia, która rozpada się na dwie rozłupki, naga i podłużnie jajowata.


Kwitnie od czerwca do sierpnia.


Uwagi:

1.Podagrycznik wziął swoją nazwę od choroby potocznie zwanej podagrą. Był stosowany jako okłady na bolące miejsca. Ziele podagrycznika stosowane jest i dziś. Zawiera flawonidy, zwiazki kumarynowe, kwasy chlorogenowy i kawowy, witaminę C i składniki mineralne. Ze świeżych liści wykorzystuje się sok rozcieńczony maślanką lub wodą mineralną i stosuje się w leczeniu dny moczanowej. Stosuje się go też w leczeniu trądzika i pomocniczo w zaburzeniach jelitowych, w schorzeniu nerek i pęcherza. Świeże liście zmiażdżone służą jako okłady przy ukąszeniach owadów.

2. Młode liście są też spożywane w postaci sałatek lub duszone jak szpinak oraz stanowią składnik wiosennej zielonej zupy. Można je też zakwaszać jak kapustę. W Polsce w XIV w uważano go za cenne warzywo. Obecnie jedynie w kuchni niemieckiej i rosyjskiej używa się go często.

3. Roślina ma specyficzny zapach kojarzony z zapachem marchwi.


Literatura:

1. Bűhring U.: Wszystko o ziołach. 2010, Warszawa, Świat książki

2. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

3. Mowszowicz J :Flora letnia. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących letnich pospolitych roślin zielnych.1987,Warszawa, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne.


.


.


.


.


.


.


.


.






























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.